Toen ik mij werkelijk tot God keerde

Laag voor laag werd mijn leven vernieuwd

Een persoonlijke getuigenis van iemand uit ons team

Vanuit ons team zijn we dankbaar dat we deze getuigenis mogen delen. Niet omdat iemands weg precies hetzelfde moet zijn als die van een ander, maar omdat getuigenissen ons eraan kunnen herinneren wat overgave, vertrouwen en verandering in iemands leven kunnen betekenen.

Deze getuigenis is bewust anoniem gedeeld en geschreven vanuit de persoonlijke ervaring van een van onze teamleden.

---

Toen ik mij werkelijk tot God keerde, had ik het gevoel alsof ik een compleet nieuwe wereld binnenstapte.

Alles ging snel.

Ik begon anders naar mijn leven te kijken, naar mijn verleden, naar mijn karakter en naar de persoon die ik geworden was. Tegelijkertijd ontstond er in mij steeds sterker een beeld van wie ik geloof dat God mij oorspronkelijk bedoeld heeft te zijn.

Op een bepaald moment kreeg ik tijdens gebed een heel sterk innerlijk beeld.

Ik zag mijzelf in de toekomst lopen met mijn gezin. Ik zag ons alleen van achteren, maar toch maakte het diepe indruk op mij.

De persoon die ik daar zag leek bijna niet op de persoon die ik op dat moment kende.

Ik zag vreugde. Licht. Vrijheid.

Ik zag iemand die stevig stond. Een vader naar wie zijn kinderen konden opkijken. Een man bij wie zijn gezin zich veilig en geliefd voelde.

Mijn eerste reactie was eigenlijk:

Kan ik werkelijk zo worden?

In mijn gebed ervoer ik heel sterk:

Dit is wie jij werkelijk mag worden. Vertrouw Mij. Laat Mij je herstellen.

En één gedachte bleef hangen: You’re going to be unrecognizable.

Niet omdat mijn gezicht zou veranderen.

Niet omdat ik iemand anders moest worden.

Maar omdat zoveel oude lagen zouden verdwijnen dat mensen uiteindelijk een andere versie van mij zouden ontmoeten.

Vrijer. Zachter. Liefdevoller.

Meer zoals ik geloof dat God mij bedoeld heeft.

Overgave klinkt eenvoudiger dan het is

Ik zei tegen God:

Ik vertrouw U. U mag alles in mijn leven aanraken. Wat mensen ervan vinden maakt mij niet uit. Ik wil gaan waar U mij leidt.

Dat klinkt heel mooi.

Maar daarna ontdekte ik dat overgave niet alleen bestaat uit woorden.

Soms kom je juist de plekken tegen waar je nog helemaal niet zo vrij bent als je dacht.

Angst. Trots. Controle. Onzekerheid. Oude pijn.

Trauma.

Het beeld dat je van jezelf hebt.

De behoefte aan goedkeuring.

Of dingen waarvan je niet eens wist dat ze nog zoveel macht over je hadden.

Ik begon te begrijpen dat verandering vaak laag voor laag gebeurt.

Zoals Jeremia schrijft over de pottenbakker:

“Maar de pot die hij van klei maakte, mislukte in de hand van de pottenbakker. Daarop maakte hij er weer een andere pot van, zoals het in de ogen van de pottenbakker goed was om te maken.”

Jeremia 18:4

Dat beeld werd voor mij heel persoonlijk.

Ik zag mijn leven steeds meer als klei in Gods handen.

Niet vernietigd om vernietigd te blijven.

Maar opnieuw gevormd.

Toen ik geconfronteerd werd met mijn eigen angst

Tijdens een periode van vasten werd dit voor mij heel concreet.

Ik wilde die periode gebruiken om God te zoeken en afstand te nemen van patronen uit mijn oude leven.

Maar lichamelijk werd het zwaar.

Ik verloor in korte tijd veel gewicht en zag mijn lichaam veranderen. Dat raakte iets in mij wat ik niet had verwacht.

Ik werd bang.

Ik keek in de spiegel en dacht:

Dit wil ik niet. Ik wil niet opnieuw zo dun worden.

Opeens merkte ik hoeveel mijn gedachten bezig waren met mijn uiterlijk en mijn behoefte om controle te houden.

Tijdens het gebed voelde ik mij diep geconfronteerd met één vraag:

Vertrouw je God alleen wanneer je begrijpt wat er gebeurt, of ook wanneer je niet alles onder controle hebt?

Voor mij werd dat een moment van overgave.

Niet omdat uiterlijk of lichamelijke gezondheid onbelangrijk zijn. Maar omdat ik ontdekte hoeveel angst eronder zat.

Ik moest erkennen:

Heer, ik wil U vertrouwen. Ook op de plekken waar ik bang ben.

Daarna kwam er juist rust.

Wat ik uit die periode heb meegenomen, is niet dat iedereen hetzelfde moet doen.

Mijn les was:

Soms ontdek je pas wat je nog vasthoudt wanneer je geconfronteerd wordt met de mogelijkheid om het los te laten.

Een strijd die veel dieper ging

Aan het einde van deze periode maakte ik iets mee wat ik zelf als een intense geestelijke bevrijding heb ervaren.

Het begon in mijn gedachten.

Er kwam een enorme innerlijke strijd naar boven.

Gedachten van angst.

Gedachten dat ik zwak was.

Gedachten dat ik het niet zou redden.

Gedachten die alles aanvielen wat ik juist over mijn identiteit begon te geloven.

Tegelijkertijd was mijn lichaam door het vasten zeer verzwakt. Ik kon mijn armen en benen nauwelijks voelen en ik voelde mij lichamelijk heel slecht.

In die intense situatie bleef er voor mij eigenlijk maar één gebed over:

God, ik vertrouw U. Ik kan dit niet alleen.

Wat daarna gebeurde is moeilijk volledig in woorden uit te leggen.

Ik ervoer het als een moment waarop er iets brak.

Alsof jaren van angst, boosheid, verdediging en een verkeerde identiteit ineens werden blootgelegd.

Daarna begon ik ontzettend te huilen.

Niet netjes.

Niet beheerst.

Zoals een klein kind.

Maar achteraf voelde het alsof er iets van mij afgevallen was.

Ik ervoer opnieuw die boodschap:

Jij bent van Mij.

En ik begon te beseffen:

Misschien was die harde, boze of agressieve versie van mij helemaal niet wie ik werkelijk wilde zijn.

Misschien waren daar zoveel lagen omheen gekomen.

Pijn. Verdediging. Teleurstelling. Angst. Overleving.

En misschien was God al die tijd bezig om daaronder weer de persoon zichtbaar te maken die kon liefhebben.

God veranderde niet alleen mijn omstandigheden

Een van de grootste lessen uit mijn geloofsweg is dat ik God vroeger vaak vroeg om mijn omstandigheden te veranderen.

Nu zie ik steeds meer dat God vaak ook mij wil veranderen.

Mijn reactie. Mijn karakter. Mijn denken. Mijn overtuigingen.

De manier waarop ik met mensen omga.

De manier waarop ik naar mezelf kijk.

De manier waarop ik liefheb.

Paulus schrijft:

“En word niet aan deze wereld gelijkvormig, maar word veranderd door de vernieuwing van uw gezindheid.”

Romeinen 12:2

Dat proces is nog niet klaar.

Ik ben niet aangekomen.

Ik heb nog steeds dingen waarin ik moet groeien.

Maar wanneer ik terugkijk, herken ik sommige delen van de persoon die ik jaren geleden in gebed voor mij zag inmiddels steeds meer.

En dat raakt mij.

Omdat ik begin te begrijpen wat die woorden voor mij betekenden:

You’re going to be unrecognizable.

Niet omdat ik iemand anders werd. Maar omdat steeds meer mocht verdwijnen wat nooit werkelijk bij mij hoorde.

Misschien zit jij ook midden in zo'n proces

Misschien heeft God jou dromen gegeven.

Misschien heb je een beeld van wie je zou kunnen worden.

Misschien weet je diep vanbinnen dat er meer in je zit dan wat mensen nu van je zien.

Maar misschien kijk je ondertussen naar je huidige leven en denk je:

Hoe kom ik ooit daar?

Mijn ervaring is:

laag voor laag. Soms door mooie momenten. Soms door confrontatie. Soms door vallen en weer opstaan. Soms door dingen onder ogen te zien die je jarenlang hebt weggestopt.

Maar geef het proces niet te snel op.

David stond ook niet van de ene op de andere dag waar God hem uiteindelijk bracht.

Voordat er een troon was, waren er schapen.

Voordat er koningschap was, was er Goliath.

Voordat er vervulling kwam, was er vorming.

En ook in ons leven kunnen obstakels onderdeel worden van onze vorming.

Niet iedere moeilijke gebeurtenis hoeft door God veroorzaakt te zijn om er uiteindelijk iets uit te kunnen leren.

Ik heb geleerd om steeds opnieuw te bidden:

Heer, laat mij zien wat U in mij wilt vormen.

Want uiteindelijk wil ik niet alleen bereiken wat ik denk dat mijn bestemming is.

Ik wil onderweg ook de persoon worden die die bestemming kan dragen.

Iemand vol liefde.

Iemand die vrijer leeft.

Iemand bij wie anderen iets van Jezus mogen herkennen.

En wanneer ik terugdenk aan dat eerste beeld, begrijp ik één ding steeds beter:

God liet mij niet alleen zien waar ik naartoe kon groeien.

Hij nodigde mij uit om Hem toe te laten in het proces daarheen.

Laag voor laag.

Totdat het oude steeds minder herkenbaar wordt.

En het nieuwe steeds meer zichtbaar.

“Daarom, als iemand in Christus is, is hij een nieuwe schepping: het oude is voorbijgegaan, zie, alles is nieuw geworden.”

2 Korinthe 5:17

----

Vanuit ons team zijn we dankbaar voor deze open en kwetsbare getuigenis.

Niet iedere geloofsweg ziet er hetzelfde uit en persoonlijke geestelijke ervaringen kunnen verschillend beleefd en geïnterpreteerd worden.

Maar één boodschap uit dit verhaal willen we graag meenemen:

Geef God niet alleen je bestemming. Geef Hem ook je vormingsproces.

En blijf dicht bij Hem terwijl je groeit.

Glorie aan de Heer!

Gods Rijke Zegen,

Team Keep the Faith!

----

Belangrijk: het gedeelte over vasten beschrijft een persoonlijke ervaring en is geen advies om langdurig zonder voedsel te vasten. Ernstige zwakte, gevoelloosheid, ademhalingsproblemen of andere lichamelijke alarmsignalen vragen soms ook om echte medische beoordeling.

Geestelijke toewijding en zorgvuldig omgaan met je lichaam hoeven elkaar niet tegen te spreken.